श्लोक 42
श्लोक 42
श्लोक 1
श्लोक 1 अप्पय्याचे शब्द जिव्हारी बसलेल्या जगन्नाथ पंडिताने कळवळून गंगेकडे पाहिलं. त्याच्या डोळ्यात पाणी दाटून आलं. 'माय, तू असताना मी अनाथ कसा असेन?' त्याच्या मुखातून गंगेच्या स्तुतीचा निरंतर ओघ सुरू झाला--------! हे गंगा मैय्या तुझ्या ह्या निर्मल जलाचा महिमा मी काय आणि कसा वर्णन करू? तुझ्या निर्मल जलाची गोडी, विपुल जलौघाचा विशाल विस्तार, जलाचा निरंतर टिकणारा ताजेपणा सर्वच अलौकिक आहे. ( तळटीप पहावी) ‘‘हे गंगामाते, वसु म्हणजे धन, दौलत. ही वसुंधा सर्व प्रकारच्या ऐश्वर्याने सम्पन्न आहे. परंतु ह्या वसुंधरेला सम्पन्न, वैभवशाली करण्यात तुझं योगदान फार मोठं आहे. तुझ्या सहभागाविना ही धरित्री इतकी सुजला, सुफला, सस्य श्यामला झाली नसती. तिची खरी समृद्धी, सम्पन्नता, श्रीमंती ही तूच आहेस. गंगा जल हेच तुझं स्वयंसिद्ध ऐश्वर्य आहे. तुला ते उदारहस्ते शिव, विष्णु वा कोणत्या देवाने बहाल केलेलं नाही तर, ते तुझं अंगभूत ऐश्वर्य आहे. तुझं हे निर्मल जल तुला सर्वोच्च पदी विराजमान करतं. तुझं हे ईशित्व, योग्यता, सामर्थ्य, सम्पन्नता, निरिच्छता...
Comments
Post a Comment